Hitteplan

hitteplan

Geweldig dit. Na amper drie tropisch getinte dagen worden we verrast met een nationaal hitteplan. Nederland beroemd om zijn Deltaplan nu ook op de zomerse wereldkaart met een Hitteplan.

Zo’n plan dat automatisch in werking treedt na een aantal warme dagen.
En nu…behalve foto’s in de krant van onze bejaarde medemens met de voeten in een teiltje water geen duidelijke uitleg over de inhoud van zo’n plan en welke consequenties het heeft voor de oververhitte bevolking. Even googlen.
Internet biedt uitkomst. Een lijst met vooral do’s en een tweetal don’t popt op. Een ware eye-opener het hitteplan en de bijbehorende lijst. Wist u dat door het eten van waterijsjes je je lichaam koel houdt, je moet drinken ook al heb je geen dorst, ramen en deuren gesloten moet houden en vooral smeren, smeren en nog eens smeren.
Of dat smeren betrekking heeft op de scharnieren van deuren en ramen of op het menselijke velletje wordt in het midden gelaten.

De twee don’t laten niets aan de verbeelding over. Maak je vooral niet druk en gooi geen peuken uit de auto in verband met het risico op bermbrand. Punt.

Ja daar kan ik wel wat mee met zo’n lijst. Wat mijn inziens ontbreekt: genieten van de lange zwoele avonden de zomerse cocktails en het teenslippergevoel.
En vooral niet klagen…voor je het weet waait de noordenwind ons weer om de oren.

 

 

Sleur


Languit onder een boom gaan liggen. Luisteren naar de woorden en gedachten die opkomen. A.L. beveelt aan. Ik luister…

Het wordt niks bij zo’n boom zegt oma. En oma heeft altijd gelijk. Nou ja meestal.

Zo’n melancholieke boom nooit eens een vrolijk fladderend blaadje. Die hangende takken of liever slierten. Lente, zomer, herfst, winter altijd hetzelfde treurige liedje.

Oma wijs en nog dagen zat haalt haar schouders op als ze merkt dat we volharden in onze beslissing. Het is onder die boom en geen enkele andere.

De foto staat op het dressoir. Het oude dressoir van oma in hergebruik in ons huis.

Jij staat bij de deur je koffer in de hand. Nou dan ga ik maar. Daag.

Leegte en de door jou verwenste sleur laat je achter in de gang.

Ik fiets naar het park gevuld met zonnige sleurloze mensen in het groene gras.

Beschermd door de schaduw van de melancholieke boom lig ik roerloos te wachten op de toekomst.

Als ik thuiskom is het donker in de kamer en de foto van het stralende bruidspaar bij de treurwilg omgevallen.





 

In Kloosterburen gebeurt het…


De kennismaking met A.L. Snijders, neerlandicus, anarchist, varkenshoeder, uitvinder van het ZKV (Zeer Korte Verhaal). Winnaar van de Constantijn Huygensprijs in 2010. A.L. voor intimi. Hij gaat ons wegwijs maken in de wondere wereld van het ZKV.
Ik voel me ZK (Zeer Klein) tussen de louter academisch geschoolde vijftien medecursisten.
Pas ik hier wel tussen. Ja ik pas.
Het niveau van de cursisten ligt hoog meldt A.L. zijn vrouw via de telefoon.  Ze maken geen spelfouten.
A.L. complimenteert mij met mijn ZKV over De Liefde

Onderuitgezakt in zijn stoel observeert hij vanonder zijn borstelige wenkbrauwen de groep. Maakt ons deelgenoot van zijn vele bizarre anekdotes. Brengt ons de principes van het ZKV bij – koude verbinding in het midden, bruut einde.
De journaliste heeft een grote literaire kennissenkring.
Liggend onder een boom in de Kloostertuin doen we inspiratie op voor een ZKV.
De oogst is hoog vertelt A.L. tijdens zijn wekelijks terugkerende  rubriek op Radio 4.
In de sinistere maar bijzondere kapel van Hotel Het Klooster zingt ’s avonds Nederlands Onbekendste Popster Meindert Talma over Jannes van der Wal – een speciaal geval.
Je denkt dat het komt maar het komt nooit geeft Meindert zijn toehoorders als Calvinistische moraal mee.
In de bar worden de kelen gesmeerd en ervaringen gedeeld.
In Kloosterburen in Hotel het Klooster waar het leven te kort is voor middelmatigheid gebeurt het.
De haan kraait het is maandagochtend.

Lydia


Ineens denk ik aan Lydia. In de tuin vind ik tussen het gebladerte een ornamentje gemaakt door haar man. 

Lydia. Lydia met haar klaterende lach, haar ogen die schitterden als ze over haar prachtige dochters sprak. Lydia volgens sommige het gezellige dikkertje uit de bedrijfskantine. Lydia die het door alcohol aangewakkerde gewelddadige gedrag van haar echtgenoot vergoelijkte door te zeggen: hij heeft een moeilijke jeugd gehad.

Lydia die me graag in haar knusse huis ontving met de kleine Luk en Rick. Zulke lieve ventjes zei ze dan. Bij mij kwam ze niet, nee ik ben liever thuus.

Lydia die uiteindelijk haar leven op de rails kreeg, de storm van haar man tot bedaren leek te hebben gebracht. Lydia die haar baan opzegde om met veel liefde full-time voor haar eerste kleinkind te gaan zorgen. 

Lydia in de dode hoek van de vrachtwagen die in een klap Lydia, haar fiets en klaterende lach vermorzelde en zo abrupt een einde maakte aan haar leven. Haar man en dochters in totale verbijstering achterlatend.

Die Lydia dus. Ik kijk naar het ornamentje in mijn handen denk aan Lydia  en barst na al die jaren in snikken uit. 

Ondersteboven

Kijk dat is nou typisch Conny altijd vol onverwachte creatieve oprispingen zeg ik tegen Chris als het eerste boekwerk van een van de Wijkmeisjes in de brievenbus valt.
Een boekje vol prietpraat verzamelt door Conny tijdens haar jufperiode.

Vermakelijk en herkenbaar leesvoer. Een verrassend kleurige lay-out. De pagina’s om en om ondersteboven afgedrukt.
Prietpraat – ondersteboven binnenstebuiten achterstevoren taal.
Een onderstebovenboekje, hoe leuk is dat.

Tijdens het jaarlijkse treffen van het Wijkmeisjes collectief neem ik mijn onderstebovenboekje mee. Zo’n boekje is niet compleet zonder een originele signering van de schrijfster.

Wat een origineel idee Conny die pagina’s om en om ondersteboven.
Conny wordt wat witjes rond de neus.
Hoe bedoel je?
Nou kijk en ik overhandig haar mijn exemplaar.
Conny is er ondersteboven van.
Wat erg is dit…
He??? hoe kan dat nou zeggen de andere Wijkmeisjes die hebben duidelijk een andere versie thuisbezorgd gekregen.
Conny zou Conny niet zijn als ze, eenmaal bekomen van de schrik mijn ondersteboven exemplaar een ondersteboven signering geeft.
Ze besluit morgen toch maar contact op te nemen met de uitgever.

Ik ga na afloop van de zoals altijd gezellige avond naar huis met mijn collectors item. Het enige echte prietpraat onderstebovenboekje.

Oranjezon

kroon

De competitie wc-potwerpen is niet aan mij besteed. Ben niet in het bezit van het diploma koekhappen voor gevorderden en postzaklopen behoort niet tot mijn favoriete sport. Toch ben en blijf ik fan van onze nationale oranje gekleurde feestdag.

Zo’n koning en koningin met drie prinsessen in hun kielzog het geeft ons kikkerland net dat vleugje extra. Naar Nederlandse gewoonte wordt er massaal geklaagd. Schande geroepen over het salaris van de hele familie. Met omlaag getrokken mondhoeken en venijnige leuzen springen de anti-monarchisten op de barricades zodra eind april in zicht komt. Weg met de monarchie. Mij persoonlijk maakt het geen ene oranje-bal uit. Ik zie die toelage als een soort van marketing-fee. Het koningspaar ons charmant en modebewust nationaal embleem. Waar krijg je zulke positieve wereldwijde reclame voor dat geld.

Aangezien we dit jaar (weer) geen uitnodiging hebben ontvangen voor een kopje thee met oranje-kaakje ten paleize storten we ons in het feestgedruis van oud-hollandse spelen en kou kleumende kinderen op kleedjes vol zooi waarvan paps en mams graag verlost willen worden. Eten we oranje tompoezen van de Hema of Jumbollen van de Jumbo. Doen we de Dexter een oranje halsband om. Verruil ik mijn roze bril voor één dag voor de oranje variant en proosten we met oranje gekleurde pils op de vijftigste verjaardag van onze Willem.

Terugkerend minpuntje van onze nationale feestdag is het weer. Ook dit jaar zijn de voorspelling weer-technisch gezien lichtelijk dramatisch te noemen. Voor een oranje zon zullen we zelf moeten zorgen daar helpt geen koninkje lief aan.

LEVE DE KONING.

Hij’s fijn

feijenoord ei

Tering!!! Ik waai zowat uit mijn jas als ik vanuit Metrostation Wilhelminaplein de kade oploop. Volgens de weermannen en vrouwen, en die kunnen het weten,  kouder dan afgelopen Kerstmis deze eerste Paasdag .
Ben ietwat nerveuzig op weg naar mijn verjaardagscadeau. Koken bij Herman. Thema Lente of je bord. Lente???
Hartelijk welkom in Las Palmas. In de hal hangt een aardig stukkie vlees te rijpen in een speciaal daarvoor gemaakte vitrine. Bij de bar staat koffie klaar compleet met een Feijenoord Paasei. We zijn tenslotte in Rotterdam.
Gruwelijk spannend vind ik het. Met tien andere kookliefhebbers in het heilige der heilige van deze stoere Rotterdammert. De man van de stevige trek.
Geen nood de crew die ons vandaag begeleidt maakt dat ik me meteen op mijn gemak voel. Een instant kookklik is er met Jacqueline (uit Rotterdam, where-else) we worden voor deze dag kookmaatjes.
Na een uitgebreide rondleiding door het restaurant en keuken gaan we de trap op naar de kookstudio. Aan de muur een enorme elandkop.  Typerend voor Herman: stoer, bonkig, imposant.
Na summiere instructies (gebruik vooral je eigen creativiteit) van Wendy en Robin worden de mouwen opgestroopt en gaan we aan de slag.  Aan mij en mijn kookmaatje voor een dag de eervolle taak polderrisotto met doperwten gepocheerd boerenei en paling te bereiden.
We hakken, snijden, roeren, fileren en babbelen er op los. Geen vraag is teveel voor de crew. Op een klontje boter, korrel zout en peper meer of minder hoeft niet gekeken te worden. Hier wordt Herman’s motto in de praktijk gebracht: Pleurt er maar in.
We pocheren naar lieve lust eieren. Het ene wat meer benedict dan het andere. Wendy produceert onder luid gejuich een volmaakt vijf-sterren Benedict ei.
Ondertussen praat de Sommelier ons bij over de bijpassende wijnen. Er wordt niet op een glas meer of minder gekeken. Proost…
Buiten wordt de bavette onder toeziend oog van de grillmasters in de groep bereidt op de fameuze Green Egg BBQ. Wij laten ons inspireren door Robin die asperges smoort in jus de veau.
Er is nog even sprake van toetjes stress is er een halve of een hele fles Wodka over de aardbeien gegaan.
Hoera we gaan aan tafel. Terwijl de kookverhalen loskomen laten we ons de vijf verschillende gerechten goed smaken.
Als afsluiting een heel bijzondere café special. Het recept blijft geheim er moet tenslotte iets te raden blijven.
Herman en Meneer Reimers heb ik niet gezien. Eerlijk gezegd ook niet gemist. De crew heeft met hun enthousiaste en no-nonsense begeleiding gezorgd voor het lentegevoel op mijn bord en in mijn kookhart.
Met op zak een Feijenoord Paasei voor het thuisfront waai ik terug naar het metrostation.
Hij’s fijn.
koffie speciaal