Lydia


Ineens denk ik aan Lydia. In de tuin vind ik tussen het gebladerte een ornamentje gemaakt door haar man. 

Lydia. Lydia met haar klaterende lach, haar ogen die schitterden als ze over haar prachtige dochters sprak. Lydia volgens sommige het gezellige dikkertje uit de bedrijfskantine. Lydia die het door alcohol aangewakkerde gewelddadige gedrag van haar echtgenoot vergoelijkte door te zeggen: hij heeft een moeilijke jeugd gehad.

Lydia die me graag in haar knusse huis ontving met de kleine Luk en Rick. Zulke lieve ventjes zei ze dan. Bij mij kwam ze niet, nee ik ben liever thuus.

Lydia die uiteindelijk haar leven op de rails kreeg, de storm van haar man tot bedaren leek te hebben gebracht. Lydia die haar baan opzegde om met veel liefde full-time voor haar eerste kleinkind te gaan zorgen. 

Lydia in de dode hoek van de vrachtwagen die in een klap Lydia, haar fiets en klaterende lach vermorzelde en zo abrupt een einde maakte aan haar leven. Haar man en dochters in totale verbijstering achterlatend.

Die Lydia dus. Ik kijk naar het ornamentje in mijn handen denk aan Lydia  en barst na al die jaren in snikken uit. 

Advertenties

7 thoughts on “Lydia

  1. Edith juni 2, 2017 / 9:22 pm

    Ach, wat heb je dat weer mooi geschreven. Moet er bijna zelf een traantje van weg pinken.

    • elsjeveth juni 2, 2017 / 9:26 pm

      Dankjewel dat komt dan ineens weer boven en moet op papier

  2. Jane juni 3, 2017 / 6:28 am

    Heel mooi ,meevoelend geschreven.

  3. ms juni 3, 2017 / 7:07 am

    Het verdriet van vroeger gaat nooit echt weg, het sluimert ergens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s